Μια συγκλονιστική αφήγηση, ένα νοσταλγικό μουσικοθεατρικό «ταξίδι» μέσα από τις νότες, τις σκιές και τις σιωπές μιας Ελλάδας που πάλεψε, αγάπησε και πόνεσε. Η παράσταση φωτίζει την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού μέσα από τις πιο καθοριστικές περιόδους του 20ού αιώνα στην Ελλάδα: τον Μεσοπόλεμο, τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Στην καρδιά μιας παλιάς συνοικίας σε ένα καπηλειό της εποχής, Τέσσερις φωνές και τρία όργανα – το μπουζούκι, το ακορντεόν και η κιθάρα – γίνονται οι αφηγητές μιας εποχής. Είναι οι φωνές μιας γενιάς που αρνήθηκε να σωπάσει. Το ρεμπέτικο, άλλοτε εξόριστο και διωγμένο, γίνεται κραυγή αντίστασης, παρηγοριά στη θλίψη, σύνθημα ελευθερίας. Μια παράσταση μουσική, τραγούδι, χορό, βίντεο προβολές, γεμάτη συγκίνηση, ιστορία και ζωντανή μουσική που μας θυμίζει πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές, οι χορδές ενός μπουζουκιού μπορούν να γίνουν η πιο δυνατή φλόγα. Στην παράσταση αυτή αναζητούνται οι μνήμες που δεν χάθηκαν, οι ήχοι που δεν σώπασαν. Το ρεμπέτικο δεν είναι μόνο τραγούδι∙ είναι ο καημός και η παρηγοριά, είναι φλόγα που καίει στα βάθη της ψυχής. Μέσα σε εποχές δύσκολες, γεμάτες ανατροπές, οι καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου το ανάστημά τους για να μείνουν άνθρωποι. Αυτούς αφουγκραζόμαστε, αυτούς τιμούμε. Μια θεατρική ωδή στη συλλογική καρδιά του τόπου μας, εκεί όπου ο μπαγλαμάς δεν συνοδεύει απλώς μελωδίες, αλλά ξυπνά μνήμες, δάκρυα και ελπίδες.

Περίληψη του έργου:

Μέσα σε ένα παλιό καπηλειό της Αθήνας, ο χρόνος κυλά αλλιώς. Οι τοίχοι κρατούν την ανάσα του Μεσοπολέμου, τα ραδιοκύματα φέρνουν πολεμικά ανακοινωθέντα και οι παλιές ψάθινες καρέκλες «ακούν» ρεμπέτικα που υφαίνουν ελπίδες. Η παράσταση παρακολουθεί τη ζωή της Σουλτάνας, του Τάκη του Λευτέρη του Σταύρακα και της Φανής αλλά και των μουσικών του μαγαζιού, από την αυγή του Ελληνοϊταλικού Πολέμου έως την απελευθέρωση της Αθήνας και τον Εμφύλιο. Ένα καπηλειό γίνεται φωνή του λαού. Το ρεμπέτικο, άλλοτε μοιρολόι, άλλοτε κραυγή, συνοδεύει στιγμές πόνου, αντίστασης, συντροφικότητας και λαχτάρας για ειρήνη.