Μπορεί η σύγχρονη τέχνη να ανέδειξε όσο ποτέ άλλοτε τη φθορά της ύλης ως πολύτιμη αισθητική αξία, ωστόσο τα μουσεία τέχνης, ως φορείς πολιτισμού, αναλαμβάνουν την ευθύνη να διατηρήσουν τα εκθέματά τους για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα προς χάρη των μελλοντικών γενεών επισκεπτών τους.

Το εργαστήριο «Όταν το Σύγχρονο γίνεται Διαχρονικό», αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στην πολυεπίπεδη, απαιτητική, αλλά και γοητευτική συγχρόνως, Επιστήμη της Συντήρησης, καθώς και στον τρόπο, με τον οποίο εξελίσσεται, ώστε να ανταποκριθεί στον σύγχρονο ρόλο της.

Κατά τη διάρκειά του οι συμμετέχοντες/ουσες θα μυηθούν στην έννοια και τη σημασία της Επιστήμης της Συντήρησης και θα κατανοήσουν τους παράγοντες που διαμορφώνουν το πλαίσιο της συντήρησης σύγχρονων έργων τέχνης, τα οποία μπορεί μεν να μην έχουν υποστεί ακόμη και σε μεγάλο βαθμό τη φθορά του χρόνου, συνδυάζουν δε ποικίλα μέσα έκφρασης και εξαιρετικά ετερόκλητα υλικά. Στη συνέχεια (κατά τη δεύτερη συνάντηση) θα έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν μια άσκηση αισθητικής αποκατάστασης έργων που έχουν υποστεί φθορά, χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις έργων των συλλογών του μουσείου καθώς και να εξοικειωθούν έμπρακτα με τις τεχνικές στερέωσης & αποκατάστασης, αλλά και τα θεωρητικά ζητήματα που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Σχεδιασμός – υλοποίηση: Όλγα Φώτα, Αρχαιολόγος – Επιστήμονας Συντήρησης, PhD, Υπεύθυνη Συντήρησης Συλλογών MOMus Χριστίνα Μαβίνη, Μουσειολόγος, Επιμελήτρια Εκπαίδευσης MOMus – ΜΣΤ Ειρήνη-Σταυρούλα Αλεξανδράκη, Μουσειολόγος, τελειόφοιτη Τμήματος Συντήρησης Έργων Τέχνης, Πανεπιτήμιο Δυτικής Αττικής